Over kunstenaar Renée Bazuine

Soms schrik ik, hoe echt ze lijken. Ze gaan een eigen leven leiden. De vaak volumineuze vrouwenbeelden van Renée Bazuine ontstaanin haar handen. Elk met een eigenzinnig karakter zoals de ondoorgrondelijke Sophia met haar mysterieuze blik. En de parmantige Jenny die zelfbewust in het leven staat. Dat ze steeds weer kiest voor het vrouwenlijf, schrijft Renée toe aan de vertrouwdheid ervan. Ik ga er helemaal in zitten, en bouw het van daaruit op. De rest gaat vanzelf.

Haar keuze voor klei-veelal kleurrijk versierd- is geen toeval. Haar opa was plateelschilder en haar vader stond in de jaren 50 bekend als dé glazuurexpert van Nederland. Als klein meisje mocht ze met haar vader regelm...

Soms schrik ik, hoe echt ze lijken. Ze gaan een eigen leven leiden. De vaak volumineuze vrouwenbeelden van Renée Bazuine ontstaanin haar handen. Elk met een eigenzinnig karakter zoals de ondoorgrondelijke Sophia met haar mysterieuze blik. En de parmantige Jenny die zelfbewust in het leven staat. Dat ze steeds weer kiest voor het vrouwenlijf, schrijft Renée toe aan de vertrouwdheid ervan. Ik ga er helemaal in zitten, en bouw het van daaruit op. De rest gaat vanzelf.

Haar keuze voor klei-veelal kleurrijk versierd- is geen toeval. Haar opa was plateelschilder en haar vader stond in de jaren 50 bekend als dé glazuurexpert van Nederland. Als klein meisje mocht ze met haar vader regelmatig mee de aardewerk-fabriek in. Toen al snoof ik de luchtjes van oven op. En mocht ik iets maken van een broodje klei. Als het mooi was, werd het gebakken en geglazuurd. Dat intrigeerde met toen al.

Een fascinatie die Renée echter pas jaren later tot uiting bracht. Na een studie pedagogiek- volgens haar ouders was met aardewerk geen droog brood teverdienen- keerde ze weer terug naar haar oude liefde: klei. En gëinspireerd door de Korés in Athene en kunstenaars als Andrea Della Robbia, Fernando Botero en José Vermeersch, kregen haar beelden steeds meer vorm en karakter. Eigenzinnig en vol expressie.